W Labiryncie duchów pojawiają się typowe dla autora sztuczki, m.in. sceny z lalkami, motyw literatury jako odbicia życia ludzkiego i wpływu słowa pisanego na rzeczywistość. Książkę można określić jako powieść szkatułkową, ponieważ skrywa w sobie wiele mniejszych opowiastek, które autor umiejętnie ze sobą splata. Według krytyków ta ostatnia część tetralogii wyjątkowo zasługuje na ekranizację, dzięki swoim rozbudowanym opisom sytuacji, umiejętnym przekazaniu przez słowo pisane klimatu każdej sceny. W niektórych rozdziałach czytelnik porusza się niczym kamera za bohaterami powieści, czując sensacje podobne do tych które doświadczamy w sali kinowej.
Bibliografia
Przypisy
Kategoria:Hiszpańskie powieści Kategoria:Powieści Carlosa Ruiza Zafóna Kategoria:Powieści z 2016 Kategoria:Powieści, których akcja toczy się w Barcelonie Kategoria:Powieści, których akcja toczy się w Madrycie