Karl Dietrich Arnold Schering (ur. 2 kwietnia 1877 we Wrocławiu, zm. 7 marca 1941 w Berlinie) – niemiecki muzykolog.
Życiorys W młodości uczył się gry na skrzypcach w Dreźnie u Th. Blummera i Henri Petriego. W 1896 roku wyjechał do Berlina, gdzie kontynuował studia w Hochschule für Musik u Josepha Joachima i pobierał lekcje kompozycji u Reinholda Succo. W latach 1898−1900 studiował historię literatury niemieckiej i filozofię oraz muzykologię u Oskara Fleischera i Carla Stumpfa na Uniwersytecie Berlińskim. Następnie kontynuował edukację u Adolfa Sandbergera na Uniwersytecie Monachijskim i Hermanna Kretzschmara na Uniwersytecie Lipskim, w 1902 roku uzyskując stopień doktora na podstawie rozprawy Geschichte des Instrumental- (Violin-) Konzerts bis A. Vivaldi. W 1907 roku habilitował się na podstawie rozprawy Die Anfänge des Oratoriums.
Był redaktorem Neue Zeitschrift für Musik (1903−1905) i Bach-Jahrbuch (1904−1939). Od 1909 do 1925 roku był wykładowcą konserwatorium w Lipsku, a od 1915 do 1920 roku także profesorem tamtejszego uniwersytetu. W latach 1920−1928 wykładał na Uniwersytecie w Halle, następnie 1928−1941 na Uniwersytecie Berlińskim. Był przewodniczącym Händel-Gesellschaft (od 1927) i Deutsche Gesellschaft für Musikwissenchaft (od 1933).