Od 1928 do 1931 roku wydawał Denkmäler deutscher Tonkunst.
Twórczość Bogaty i zróżnicowany dorobek badawczy Scheringa obejmuje studia nad gatunkiem koncertu instrumentalnego i oratorium, badania nad muzyką dawną, prace nad temat życia i twórczości J.S. Bacha, studia nad twórczością Ludwiga van Beethovena, studia estetyczne na temat założeń hermeneutyki muzycznej i teorii symbolu muzycznego, a także źródłowe wydania dzieł m.in. Hassego, Kuhnaua i Schütza. Należał do czołowych obok Hermanna Kretzschmara przedstawicieli hermeneutyki muzycznej. Był zwolennikiem heteronomicznej koncepcji muzyki, ujmując ją jako wyraz treści pozamuzycznych. Jego interpretacje dzieł Beethovena, polegające na poszukiwaniu w nich ukrytego programu literackiego, zostały później poddane krytyce. Pionierski charakter miały natomiast prace Scheringa poświęcone teorii symbolu w muzyce.