wyodrębniając brzmienie wiolonczel i wyznaczając instrumentom dętym rolę koncertującą. Wraz z Niccolò Jommellim i Christophem Willibaldem Gluckiem przyczynił się swoją twórczością do zreformowania opery.
Napisał opery Ricimero re dei Goti (wyst. Parma 1759), Astrea placata (wyst. Neapol 1760), Cajo Fabricio (wyst. Neapol 1760), L’Almeria (wyst. Livorno 1761), Artaserse (wyst. Wenecja 1762), Catone in Utica (wyst. Turyn 1762), Demofoonte (wyst. Rzym 1763), Alcide negli orti Esperidi (wyst. Wiedeń 1764), Ifigenia in Tauride (wyst. Mannheim 1764), Montezuma (wyst. Turyn 1765), La constancia dichosa (wyst. Madryt 1765), Alessandro nell’Indie (wyst. Mannheim 1766), Antigono (wyst. Wenecja 1767), Antigona (wyst. Rzym 1768), Ipermestra (wyst. Neapol 1768), Adriano in Siria (wyst. Rzym 1769), Didone abbandonata (wyst. Wenecja 1769), Eumene (wyst. Neapol 1771), arie do trzech oper pastiszowych wystawionych w Londynie: Ezio (1764), Solimano (1765), The Golden Pippin (1773), ponadto m.in. 8 oratoriów, 4 msze, 20 motetów, 10 Salve Regina, 8 psalmów.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Włoscy kompozytorzy klasycyzmu Kategoria:Włoscy kompozytorzy operowi Kategoria:Ludzie urodzeni w Neapolu Kategoria:Urodzeni w 1732 Kategoria:Zmarli w 1770