Objawy i szkodliwość Pierwsze objawy choroby pojawiają się na korzeniach, których barwa zmienia się na brunatną, a potem w miarę postępowania nekrozy ich tkanek na czarną. Później brunatnieje i czernieje podstawa źdźbła. Przy małym natężeniu choroby objawy na pędzie nadziemnym pojawiają się dopiero na etapie strzelania w źdźbło lub kłoszenia. Przy silnym porażeniu objawy widoczne są już na siewkach, które karłowacieją i nie rozkrzewiają się.
Grzybnia patogenów uszkadza floem i ksylem wiązek przewodzących zatykając je substancją podobną do gumy. Porażenie korzeni i podstawy pędu utrudnia pobieranie i przewodzenie wody i soli mineralnych. Skutkuje to osłabionym wzrostem roślin i przedwczesnym ich zasychaniem. Ziarna w kłosach porażonych zbóż są pomarszczone i słabo wykształcone. Choroba na polu zazwyczaj występuje w postaci gniazd. Jest optycznie rozpoznawalna już z daleka – porażone miejsca są jaśniejsze. Na polu uprawnym powoduje zmniejszenie plonu. Straty plonu są szczególnie duże, gdy do dojdzie do porażenia zasiewów już jesienią. W tym przypadku straty plonu mogą wynieść nawet 50–80%. Ponadto przy dużej ilości opadów deszczu porażone uprawy są dodatkowo atakowane przez czerń zbóż.