Choroba jest szkodliwa również na trawnikach przydomowych, na boiskach sportowych i placach golfowych – powoduje obniżenie ich walorów estetycznych i użytkowych.
Epidemiologia Patogen zimuje w postaci grzybni na resztkach pożniwnych, na których może przetrwać aż do czasu ich mineralizacji. Rozrastająca się grzybnia atakuje nowe rośliny przez włośniki i korzenie. Po wrośnięciu do wnętrza korzenia grzybnia rozrasta się wewnątrz jego tkanek w górę pędu. Poprzez wiązki przewodzące może dotrzeć aż do górnych międzywęźli. Krótko przed zbiorami zbóż grzybnia wytwarza płciowe owocniki – perytecja. Powstają w nich askospory. Nie odgrywają one jednak większej roli w rozprzestrzenianiu się choroby, gdyż kiełkująca z nich grzybnia jest niszczona przez mikroorganizmy glebowe.
Rozwojowi choroby sprzyja wilgotna i ciepła jesień, lekko zasadowy odczyn gleby, niedobór w niej magnezu i wysoka wilgotność gleby. Szczególnie silny rozwój choroby następuje wtedy, gdy po okresie dłuższych deszczów susza i wysoka temperatura powietrza. Bardzo istotny jest płodozmian. Zaobserwowano, że izolaty Gaeumannomyces tritici z pola, na którym przez 3–4 lat uprawiano pszenicę, wykazują się o wiele większą agresywnością.