Jednocześnie, w czasie remontów i prac brukarskich na ulicach, wymieniano lekkie szyny żłobkowe systemu Keifflera na wytrzymalsze, układane w technologii Phönix.
Do rozmów w sprawie elektryfikacji powrócono po przejęciu spółki przez berlińskie w 1895 roku. Ze względu na wątpliwości w sprawie przebiegu trasy i uwagi poczty na temat funkcjonowania pobliskich telegrafów, koncesja na ruch tramwajów elektrycznych została wydana dopiero pod koniec 1897 roku. 45-letnia umowa określiła również m.in. ceny biletów, rozkład jazdy i pięć docelowych linii, na których miał być prowadzony ruch:
Katedra – Stary Rynek – Dworzec Główny Wilda – Stary Rynek – Dworzec Główny Plac Wolności – Jeżyce Plac Wolności – Górczyn Wilda ul. Fabryczna – Stary Rynek – Tama Garbarska
Pierwszym dniem liniowych kursów tramwajów elektrycznych był 6 marca 1898 roku, a 11 marca Poznańska Kolej Elektryczna przeprowadziła aukcję, na której sprzedano wszystkie konie, używane dotychczas do prowadzenia ruchu. W latach 1898–1899 wagony zaprzęgane dotąd do koni przebudowano na doczepne.