Na koniec 1880 roku poznańska sieć tramwajowa obsługiwana była przez 80 koni i 20 wagonów, z których cztery (tzw. letnie) nie posiadały obudowy ścian bocznych, a ławki ustawiono w nich w poprzek kierunku jazdy, na całej długości wagonu. Wykorzystywane wagony już wtedy miały ciemnozielony kolor. mały|Tramwaj przejeżdżający przez pl. Św. Piotra (Wiosny Ludów; ok. 1898) W 1896 powstały kolejne dwie trasy: pierwsza biegnąca od Starego Rynku przez ul. Wrocławską, pl. Świętego Piotra (dziś pl. Wiosny Ludów), Półwiejską do nieistniejącej dzisiaj Bramy Wildeckiej oraz druga od zajezdni przez Zwierzyniecką, Jadwigi (dziś Kraszewskiego) do rynku Jeżyckiego, po roku przedłużona przez ul. Wielką Berlińską (dziś Dąbrowskiego) do fabryk chemicznych przy ul. Polnej. Obie trasy budowano już z cięższych szyn, planując ruch tramwajów elektrycznych.
Elektryfikacja sieci i początek XX wieku Próby wprowadzenia tramwajów elektrycznych na ulice Poznania rozpoczęły się w 1892 roku, kiedy Poznańska Kolej Konna podjęła rozmowy z władzami miasta, wnioskując (bezskutecznie) o zgodę na elektryfikację sieci.