Jan Strzoda (ur. 15 października 1887 w Wierzchu, zm. 4 marca 1959 w Chorzowie) – polski lekarz, powstaniec śląski, oficer Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, działacz społeczny.
Życiorys Wczesne życie i działalność społeczna Urodził się w Wierzchu koło Prudnika, w rodzinie Franciszka, posła do Reichstagu na okręg prudnicki, i Pauliny ze Spillerów. Jego bratem był Roman Strzoda.
Uczęszczał do gimnazjum w Oławie. W 1908 rozpoczął studia medyczne w Monachium, Berlinie i Rostocku. Był wówczas członkiem Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. Od października 1910 do marca 1911 odbywał służbę wojskową, po czym wrócił na studia. Podczas I wojny światowej służył w Armii Cesarstwa Niemieckiego. 12 lutego 1917 otrzymał dyplom lekarza.
W latach 1919–1920 był wolontariuszem w klinikach uniwersyteckich we Wrocławiu, gdzie 31 marca 1920 uzyskał stopień doktora medycyny i chirurgii na podstawie pracy „Beiträge zur Lehre von den Knochencysten”, napisanej pod kierunkiem Oswalda Bumkego. Od października 1920 praktykował w swoim rodzinnym Wierzchu. W czasie plebiscytu na Górnym Śląsku uczestniczył w pracach Polskiego Komitetu Plebiscytowego na powiat prudnicki w Prudniku, Głogówku i Strzeleczkach. W ramach przygotowań do organizacji polskiej służby zdrowia, odbył w Poznaniu kurs dla lekarzy powiatowych.