Podczas III powstania śląskiego był lekarzem pułkowym w 2 Zabrskim Pułku Piechoty im. Tadeusza Kościuszki w Grupie „Wschód”.

W 1921 zamieszkał w Chorzowie, gdzie pracował w przemysłowej kasie chorych Huty Batory i kasie chorych górniczej Spółki Brackiej, a w latach 1931–1939 jako lekarz naczelny Ogólnomiejscowej Kasy Chorych. Był też lekarzem w Pomocy Lekarskiej dla Urzędników Państwowych i Wojewódzkich oraz lekarzem szkolnym i sportowym w Biurze Opieki Lekarskiej nad Bezrobotnymi. W 1922 wziął ślub z Łucją z Grabowskich. Był członkiem Związku Powstańców Śląskich, Koła Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Chorzowie i PCK. Po przewrocie majowym w 1926 zaangażował się w ruch śląskiej sanacji, należał w 1926 do założycieli Związku Naprawy Rzeczypospolitej, a w 1934 – Zjednoczenia Chrześcijańsko-Społecznego. W 1928 został członkiem Koła Inteligencji Powiatu Prudnickiego.

II wojna światowa Po wybuchu II wojny światowej, 3 września został ewakuowany wraz z cywilnymi władzami Chorzowa na wschód. Od 8 do 11 września był kierownikiem stacji pomocy dla uchodźców śląskich w Klemensowie koło Zamościa. 17 września przedostał się do Rumunii, gdzie został lekarzem w obozach uchodźców i internowanych.