Najdłuższe są odnóża pierwszej pary, a najkrótsze trzeciej pary. Na spodach nadstopi dwóch ostatnich par występują grupki zmodyfikowanych szczecinek.
Opistosoma u części gatunków jest owalna, natomiast u pozostałych ma na grzbiecie wyrostek nadający jej zarys trójkątny. Pigmentację ma fioletowawą do ciemnobrązowej. Na jej powierzchni rosną grube szczecinki barwy białej lub brązowej. Płytka grzbietowa opistosomy zaopatrzona jest w listewki i u samców niektórych gatunków zachodzi na jej część przednią, tworząc skutum. Na spodzie opistosomy u samic występują osobno płytka płciowa i para zesklerotyzowanych wieczek płuc książkowych. U samców płytki te zlewają się w jedną brzuszną płytkę epigastryczną, czasem scaloną także z płytką grzbietową. Kądziołki przędne otoczone są pierścieniem. Stożeczek jest mięsisty lub szczątkowo rozwinięty.
Nogogłaszczki samców nie mają apofiz na udach, rzepkach, goleniach i cymbium. Większość gatunków ma na bulbusie zamknięty dołek, wokół którego układa się konduktor. Pozostałe mają odkryty embolus okręcony konduktorem. Embolus może być zesklerotyzowany całkowicie lub tylko na wierzchołku. Większość gatunków ma w bulbusie skleryt dodatkowy, a niektóre apofizę medialną.