Samice cechują się torebką kopulacyjną zawierającą łukowatą lub zaopatrzoną w tylne rozszerzenie czy szpice na wierzchu, u większości gatunków wyposażoną w boczne skrzydełkowate rozszerzenia grzbietową płytkę zesklorotyzowaną.
Ekologia i występowanie Rodzaj ten występuje endemicznie na Madagaskarze. Jego przedstawicieli spotyka się przede wszystkim w pierwotnych, nizinnych i górskich lasach deszczowych. Pojedyncze gatunki znajdywano w zakrzewieniach i wiecznie zielonych lasach wtórnych. Bytują na niskiej roślinności, w ściółce i pod butwiejącymi kłodami. Gatunki o drugiej parze odnóży dłuższej niż czwarta zasiedlają roślinność, podczas gdy te o czwartej parze odnóży dłuższej niż druga przystosowane są do bytowania w ściółce.
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 1881 roku przez Octaviusa Pickarda-Cambridge’a. W 1895 roku Eugène Simon zsynonimizował go z rodzajem Archaea. W 1967 roku Pekka Lehtinen zaproponował przywrócenie rodzaju Eriauchenius, jednak w 1984 roku propozycję tę odrzucili Ray Forster i Norman I. Platnick.