Twierdzenie Condorceta (o ławie przysięgłych) – oparty na rachunku prawdopodobieństwa argument markiza de Condorcet, opisujący możliwość, że grupa osób głosująca metodą zwykłej większości będzie podejmować słuszne decyzje częściej niż mniejsza grupa lub jedna osoba (nawet jeśli ta jest indywidualnie bardziej kompetentna). Twierdzenie w oryginalnej postaci porównuje ławę przysięgłych i sędziego, oraz zakłada, że proces decyzji można modelować przy pomocy dystrybuanty rozkładu dwumianowego. Było pionierskim wkładem w teorię wyboru społecznego, oraz w takie zagadnienia jak mądrość tłumu, i mimo wysokiej prostoty wywołało wiele komentarzy, krytyki, oraz badań z próbami modyfikacji i rozbudowy.
Historia Choć ławy przysięgłych i lokalne formy demokracji istniały w pojedynczych regionach w dalszej przeszłości, postulaty ich stosowania rozpowszechniły się szczególnie w epoce Oświecenia. Condorcet był jednym z wiodących intelektualistów należących do tego ruchu. Współpracował z innymi francuskimi reformistami, korespondował i miał wpływ także na myślicieli związanych z amerykańską wojną o niepodległość. Przedstawił twierdzenie w tekście Essai sur l’application de l’analyse à la probabilité des décisions rendues à la pluralité des voix z 1785.