W 1941 wyspa została ewakuowana. Ówczesny pastor, Just Phillip Christian Kruse, zabrał do Wielkiej Brytanii srebra ołtarzowe, chrzcielnicę i księgi. W 1943 Longyearbyen zostało zbombardowane przez Niemców, a kościół spłonął. W 1949 na proboszcza wyspy mianowana Severina Riibera. W 1956 położono kamień węgielny pod nową świątynię. Budowę rozpoczęto w 1957, konsekracja nastąpiła 24 sierpnia 1958.
Architektura i wyposażenie Obiekt ma 140 miejsc i jest chroniony jako zabytek kultury. Poddano go renowacji w 2004. Podzielony jest na część kościelną, parafialną i mieszkalną (podpiwniczoną). Wewnątrz znajdują się pierwotne srebrne świeczniki ołtarzowe, które były darem króla Haakona i królowej Maud, a także stara chrzcielnica.
Kościół ma wyraźny profil ekumeniczny. Ponieważ jest to świątynia dla całego archipelagu, mogą korzystać z niej katolicy, prawosławni i inni. Służy mieszkańcom Barentsburga, Svea, Ny-Ålesundu, Hopen, Bjørnøya i stacji traperskich.
Przypisy
Kategoria:Longyearbyen Kategoria:Chrześcijaństwo na Svalbardzie Kategoria:Świątynie luterańskie w Norwegii