Odpowiadał on za organizację kształcenia elementarnego żołnierzy, za fachowe przygotowanie personelu oświatowego i za wypracowanie metodyki prowadzenia działalności oświatowej w warunkach polowych.
Szczególnie intensywną pracę oświatowo-wychowawczą realizowano w ośrodkach szkolnych, zapasowych i etapowych, gdzie gromadziły się posiłki mające wzmocnić jednostki frontowe. Dla żołnierzy organizowano bezpłatne występy zespołów artystycznych, wyjścia do kin i teatrów. Dotyczyło to zwłaszcza Warszawy. Na front dostarczano prasę i książki. Agitowano za prowadzeniem bohaterskiej walki. Po zakończeniu działań wojennych stopniowo likwidowano struktury ND WP odpowiedzialne za działalność oświatową i kulturalną w formacjach frontowych. Służba ta ponownie weszła całkowicie w kompetencje Ministerstwa Spraw Wojskowych.
Instytucje cywilne prowadzące działalność oświatową w wojsku Latem 1919, przy Ministerstwie Spraw Wojskowych, powstał Naczelny Komitet Organizacyjny Instytucji Żołnierz Polski. Na jego czele stanął gen. Eugeniusz de Henning-Michaelis. Celem Instytucji było między innymi podniesienie ducha moralnego i etycznego, troska o byt żołnierzy przez urządzanie gospód, dostarczanie środków sportu. Od lata 1920 wojsko znacząco zaczął wspierać Polski Biały Krzyż.