Prócz chorągwi siedmiogrodzkich, będących w jego służbie, dostarczał ze swoich dóbr tysiąc jazdy na wojny węgierskieAntoni Prochaska: Ścibor ze Ściborzyc, s. 146 (10).. Po nieudanej kampanii tureckiej pod Nikopolis, gdzie w 1396 r. zjednoczone siły Europy chrześcijańskiej zostały pobite, wrócił do Siedmiogrodu, broniąc go przed nawałą turecką. Następnie rozprawił się z hospodarem wołoskim Władem Uzurpatorem, prawdopodobnie krewnym Włada Diabła (ojca Włada Draculi), będącego w przymierzu z Turkami. Po krwawym oblężeniu Wład Uzurpator zmuszony został do poddania się i jako jeniec Ścibora został oddany pod sąd Zygmunta Luksemburczyka.
Kilka lat później Ścibor otrzymał dobra i zamki Dioś, Szomolya, Szent Vid, Suran, Maniga, Baganya, Zuk, Keresztes, Rarkov, Bary, Koszonic, Rakovitz, Tatkolch, Ratkolch i Ilkaman w komitatach nitrzańskim i preszburgskim (Bratysława), wykupił zamki Dévény (Teben), ElesköAntoni Prochaska: Ścibor ze Ściborzyc, s. 165 (29).. Łącznie był panem na 31 zamkach, a należące do niego feudalne „państwa” obejmowały ponad 200 miast i wsi, ziemię oraz zamki po obu stronach całej rzeki Wag liczącej 409 km, do czego nawiązuje tytuł Ścibora jako „pana całego Wagu”. W 1397 r.