został żupanem preszburskim (Bratysława), wkrótce potem wojewodą siedmiogrodzkim, stając się zarazem jednym z najbogatszych i najpotężniejszych magnatów średniowiecznej Europy, nazywanym niekiedy „królem Słowacji”. Do rodziny Ściborzyców należały jeszcze inne wielkie nadania, będące w posiadaniu braci i bratanków Ścibora ze Ściborzyc.

W latach 1402–1405 przebywał kilkukrotnie w Krakowie. Pobyty te można wiązać z budową ufundowanej przez niego kaplicy św. Moniki (tzw. „Węgierskiej”) przy kościele św. Katarzyny na Kazimierzu, która miała służyć jako grobowiec rodzinny. W 1408 r. został członkiem Zakonu Smoka i jednym z pierwszych 24 rycerzy Orderu Smoka pierwszej klasy, utworzonego przez Zygmunta Luksemburskiego.

Był człowiekiem powszechnie cenionym przez ludność, sprawiedliwym. Założył ośrodki pomocy biednym, starym i chorym przy czym w swoim testamencie polecił synowi wybudować pierwszy na Słowacji klasztor dla augustianów.

Niszczenie zakonu thumb|240px|right|Zamek Beckov nad rzeką Wag thumb|240px|right|Ruiny zamku Devín Wielokrotnie kierował najważniejszymi misjami dyplomatycznymi królestwa. W 1402 r.