Wysoka mobilność nośników ładunku sprawia, że anataz jest najbardziej aktywną fotokatalitycznie odmianą polimorficzną tlenku tytanu(IV). W temperaturze powyżej 600 °C anataz przekształca się w termodynamicznie stabilniejszy rutyl, który z kolei jest mniej reaktywny oraz wykazuje mniejszą fotoaktywność.
Zastosowany w pracy badawczej tlenek tytanu(IV) – P25 składa się z anatazu (15%) oraz rutylu (85%). Jest półprzewodnikiem typu n, który charakteryzuje się wysoką reaktywnością oraz stabilnością chemiczną. Jest związkiem tanim, nietoksycznym oraz odpornym na fotokorozję. Jest również wyjątkowo odpornym materiałem na wodne roztwory elektrolitów. Przerwa wzbroniona dla anatazu wynosi 3,2 eV, natomiast dla rutylu 3,0 eV. Anataz charakteryzuje się lepszymi właściwościami z punktu widzenia fotoelektrochemii i tę właśnie formę wykorzystuje się do fotokatalizowanych reakcji ze względu na większą powierzchnię, stabilność oraz wyższą aktywność w porównaniu do rutylu. Okazuje się jednak, że optymalną fotokatalityczną wydajność można uzyskać poprzez zmieszanie anatazu oraz rutylu w odpowiedniej proporcji.