Ich efektem było kilka projektów, między innymi mającymi wyróżniać się bardzo dużą prędkością lotu maszyny W-50 i W-100. Wśród nich znalazł się W-80.
Maszyna została zaprojektowana w 1971 roku. Kamow w swoim projekcie po raz pierwszy odszedł od koncepcji wielozadaniowej maszyny, zdolnej do realizacji zadań uderzeniowych, jak również przewozu żołnierzy. Tym razem zaprojektowano śmigłowiec bojowy, pozbawiony możliwości transportowych. Dzięki temu, zaprojektowano maszynę charakteryzującą się smukłym i lekkim kadłubem. Jego masa startowa nie przekraczała 7500 kg. Po raz pierwszy również zastosowano wciągane podwozie. Dwuosobowa załoga miała do dyspozycji kabinę w układzie tandem, oszkloną, ale nie opancerzoną. Strzelec zajmował tylne stanowisko. Głównym zadaniem miała być ochrona własnych wojsk pancernych. W tym celu przewidywano instalację nieruchomego działka oraz kierowanych pocisków rakietowych powietrze–powietrze, umożliwiającego zwalczanie nieprzyjacielskiego lotnictwa. Niestety dla projektu, wśród radzieckich wojskowych dominowała koncepcja śmigłowca wielozadaniowego, w którą zdecydowanie lepiej wpisywał się Mi-24.