lä̂ž, dä̂n < psł. *lъžь, *dьnь, wtórna palatalizacja doprowadziła do powstania nowych fonemów ś i ź z s+j i z+j, np. śȅme, kłâśe, kȍźi < psł. *sěmę, *kolsьje, *kozьjь, zanik fonemu χ, który zwykle zanikł bez śladu lub dał rozmaite dźwięki w zależności od pozycji – γ, v, j, g lub k, np. ljȅb, grȉje, ȕvo, orȁg, orȁji, mȕγa < psł. *xlěbъ, *grěxъ, *uxo, *orěxъ, *orěxy, *muxa, welaryzacja *l przed samogłoskami tylnymi do ł, przypominającego polskie ł, np. Miłoš, łuk, przejście s i z przed n w š́ i ž́, np. š́nȍp, š́lȉjep, raž́lȉka, powstanie fonemu ʒ (dz), występującego w romanizmach, np. biʒin ‘pies’, buʒara ‘hańba’, lunʒula ‘kwiat’, a w okolicy Baru także w słowach rodzimych, np. ʒvono, ʒenica, ʒubi, w pasie nadmorskim charakterystyczne jest przejście wygłosowego -m w -n, np. znân, s ono zdrȁvōn nȍgōn.
Spośród innowacji w morfologii należy wymienić: synkretyzm przypadków inny niż w dialekcie wschodniohercegowińskim, tj. połączenie się celownika z narzędnikiem, np. zūbȉma od zûb, ženȁma od ženȁ, a często też dopełniacza z miejscownikiem, np. sêlǟh od selȍ czy gȍdināg od gȍdina, końcówka celownika-narzędnika może też być skrócona do -ma, np. rođacma, końma, ľudma, teladma, utrata rozróżnienia przypadków miejsca i kierunku, np.