sédom, ósom, sóbrano, powstanie afrykaty ʒ (dz), np. ʒvézda, ʒvóno, naʒrnúl, częste zastępowanie fonemu f przez v, np. káva, vijáker, sóvra, brak jotacji w czasownikach typu dojdem, najdem, pojdem, dość konsekwentne przenoszenie akcentu na przyimek, np. ná vodu, ú svet, dó jeseni, č i ǯ (dž) na miejscu prasłowiańskich *ť i *ď (czyli ogólnosztokawskich ć i đ), np. Božič, svéča, vóčka, nəčvi, meǯá, preǯá, rǯá, goveǯo, poza tym ć i đ istnieją tylko wtórnie ze zmiękczonych k, g, w turcyzmach typu ćebe, ćilim, ćumur oraz w słowach wziętych z języka literackiego typu obuća, sreća, goveđina, palatalizacja k i g przed przednimi samogłoskami e, i, a także po palatalnych spółgłoskach j, l’, ń, np. veriđe, ruće, bol’ća, seńća, devojća, majća, bajađi, druđi rat, Bosil’ća.
O ile wiele z tych cech występuje także w innych dialektach sztokawskich i torlackich, to dwie ostatnie cechy (przejście ć, đ > č, ǯ i wtórna palatalizacja k, g > ć, đ) wyraźnie odróżniają dialekt timocko-łużnicki od pozostałych dialektów torlackich.