Morfologia dialektu timocko-łużnickiego, podobnie jak pozostałych dialektów torlackich, obfituje w bałkanizmy. Do jego szczególnych cech morfologicznych należą: analityczna deklinacja rzeczowników, przymiotników i zaimków, nieodmienne liczebniki, jedynymi pozostałościami dawnych przypadków zależnych są przysłówki typu pre Uskrsa ‘przed Wielkanocą’, kući ‘do domu’, u goste ‘w gości’, dəńom i noču ‘dniem i nocą’, liczba mnoga rzeczowników rodzaju męskiego ma końcówkę -ove, -je lub -e, np. grádove, lébove, petlóve, l’úđe, gajtáńe, ćilímje, učítel’e, Búgare, jedynie rzeczowniki na -c, -k, -g mają formy liczby mnogiej na -i, np. opíńci, zráci, záeci, Némci, formy wołacza na rzeczowników żeńskich (i męskich imion na -a) o końcówce -o, np. bábo, čérko, májćo, Vládo, Javánčo, Stánojo, bądź -e (od imion na -ga, -ka, -ica), np. Bránke, séjke, Vúkice, w odróżnieniu od reszty obszaru torlackiego, rzeczowniki rodzaju nijakiego na -e tworzą liczbę mnogą z końcówką -eta, np. búreta, mačéta, momčéta, siráčeta, jednak obok niej pojawia się też -etija, np. momčetíja, piletíja, lončetíja, częste są zgrubienia na -ište, np. devójčište, momčíšte i na -eta, np.