unúčeta, bliznéta, podwajanie zaimków osobowych typu méne me, ńému mu, charakterystyczne formy zaimków osobowych typu men, teb, ńeg i enklityki ju, gu, đi, a w liczbie mnogiej nie / ni i vie / vi, trojaki rodzajnik, który może mieć formy -əv, -va, -vo, -ve, -va (do opisu przedmiotów bliskich, np. čovékəv); -ət, -ta, -to, -te, -ta (do opisu przedmiotów wskazywanych, np. čovékət); -ən, -na, -no, -ne, -na (do opisu przedmiotów dalekich, np. čovékən), brak bezokolicznika, a przy tym rozwinięcie użycia rzeczowników odczasownikowych, np. igráńe, mogáńe, koséńe, plevéńe, żywe użycie aorystu i imperfektu, końcówka 1. os. l. mn. aorystu -mo, np. trésomo, czas przyszły typu ču pádnem lub też z partykułą da typu ču da svŕnem, če da otídemo, przysłówki typu sag~səg~səga~səgaj ‘teraz’, sevte ‘z powodu’, neki gaš ‘czasami’, toprv ‘dopiero’, goǯa~koǯa, dalečko, ič ‘trochę, niemało’, a także przyimek kəm ‘ku’ i partykuły dori, mori, bre~brej.