Sama autorka podkreślała wręcz ich wieloznaczność, między innymi nadając im tytuły takie jak: Między florą a fauną (1952), Feuilles-Oiseaux (Liście – Ptaki, 1958) https://wejmangallery.com/pl/oferta/330-hel-enri-feuilles-oiseaux-liscie-ptaki oraz Kwiaty – motyle (1962).
Artystka malowała głównie na małych formatach, używając akwareli, gwaszy i pasteli, ale także flamastrów, długopisów i kredek. Mieszała techniki, dzięki czemu udawało jej się uzyskać iluzję różnorodnej faktury na powierzchni obrazów. Jej prace wyróżnia wyrafinowanie i intensywność kolorystyczna, które to uwidoczniają się w umiejętnym zestawienia ze sobą kontrastujących barw. Jest to zapewne efekt bezpośredniego obcowania artystki z twórczością francuskich ekspresjonistów.
Przedstawione w pracach Hel Enri organiczne formy, bliskie są sztuce kobiet, między innymi Georgii O’Keeffe czy Niki de Saint Phalle, tworzonej w tym samym czasie we Francji czy Stanach Zjednoczonych. Wykazują też podobieństwa kompozycyjne z twórczością przedstawiciela amerykańskiej abstrakcji, Sama Francisa (w szczególności prace takiej jak Kompozycja abstrakcyjna z 1958 i 1972). Jednocześnie wchodzą w dialog z geometrycznymi mechanofakturami jej syna, Henryka Berlewi.