Andrzej Osęka o jej twórczości pisał w „Przeglądzie Kulturalnym”: „Mimo braku studiów malarskich, mimo tak późno ujawnionego talentu, Hel Enri trudno zaliczyć do plastyków zwanych prymitywami. W jej malarstwie czuje się niewątpliwą kulturę plastyczną, kulturę jakże obcą tym środowiskom, które wydały Celnika Rousseau, Ociepkę, Nikifora”.
Styl i technika Dzieła Hel Enri to abstrakcyjne obrazy inspirowane przyrodą, ekspresje bądź wspomnienia artystki, nie zaś wizerunki konkretnych okazów ze świata roślin i zwierząt. Ukazane zostały za pomocą falistych, miękkich i krętych linii – fantazyjnych jak arabeska, ale także drobnymi punktami, niemal w pointylistycznej manierze. Technikę stosowaną przez artystkę współcześni jej krytycy porównywali do tej charakterystycznej dla zwojowego malarstwa chińskiej. Na pewno łączy je precyzja kładzionej kreski, a także wykorzystanie pustej przestrzeni w obrazie jako znaczącego elementu.
Choć swoje obrazy Hel Enri nazywała zielnikami, to ukazane na nich wizerunki nie dają się zidentyfikować. Przywołują na myśl zarówno kwiaty, jak i korzenie. A nawet okazy mikrofauny.