W 2007 roku na podstawie analiz morfologicznych Stanisław Adam Ślipiński podważył monofiletyzm tradycyjnie wyróżnianych podrodzin biedronkowatych i zamiast nich podzielił całą rodzinę na tylko dwie podrodziny – Microweiseinae i Coccinellinae. Zasadność takiego kroku wkrótce potwierdziły liczne molekularne analizy filogenetyczne, w tym: José Adriano Giorgiego z 2009 roku, Adama Ślipińskiego i Wioletty Tomaszewskiej z 2010 roku, A.G.B. Aruggody i innych z 2010 roku, Alexandry Magro i innych z 2010 roku, Ainsley Ellen Seago i innych z 2011 roku czy Jamesa A. Robertsona z 2015 roku.
W systemie Patrice’a Boucharda i innych z 2011 roku wyróżniano jeszcze wymienione wcześniej plemiona bez wyróżniania podrodziny Epilachninae. Ogólnie jednak odkrycia Ślipińskiego spowodowały obniżenie Epilachninae do rangi plemienia Epilachnini i synonimizację z tą nazwą plemion pozostałych. Molekularno-morfologiczna analiza filogenetyczna Karola Szawaryna i innych z 2015 roku potwierdziła monofiletyzm Epilachnini oraz wymusiła wprowadzenie dużych zmian w ich podziale na rodzaje. W 2016 roku Tomaszewska i Szawaryn opublikowali rewizję Epilachini, wprowadzając kolejne zmiany.