Między kolejnymi przypadkami – zasłabnięciem pacjenta w trakcie badania, nagłym przyjęciem, nocną operacją – lekarze piją kawę, palą papierosy, jedzą prowizoryczny posiłek, a jeden z nich pomaga niewidomej pacjentce napisać podanie do urzędu. Dyżur kończy się nad ranem krótką drzemką, goleniem i porannym papierosem.
Produkcja Film powstał w Wytwórni Filmów Dokumentalnych w Warszawie; w napisach funkcja Kieślowskiego została określona jako „realizacja”. Zdjęcia wykonał Jacek Petrycki, montaż – Lidia Zonn, dźwięk – Michał Żarnecki i Małgorzata Moszczeńska, a kierownictwo produkcji sprawował Ryszard Wrzesiński. Obraz zrealizowano w technice czarno-białej; jego długość podawana jest jako dwadzieścia minut, przy czym archiwalny opis kopii wskazuje 19 minut i 39 sekund.
Miejscem zdjęć był I Oddział Chirurgii Urazowej szpitala przy ulicy Barskiej w Warszawie. Baza filmpolski.pl określa zarejestrowany dyżur jako 31-godzinny, natomiast opracowanie Culture.pl mówi o dyżurze 24-godzinnym.