Wraz z nimi stworzył zespół muzyczny , ale odszedł z niego po 3 latach, by skupić się w swojej twórczości na sztukach wizualnych.

W początkach lat 1980. zbliżył się do środowiska East Village, w którym tworzyli Nan Goldin, Kiki Smith i Peter Hujar – ten ostatni był jego kochankiem, ale także mentorem i opiekunem. Podobnie jak inni artyści z East Village, pozostawał ignorowany przez renomowane galerie z centrum Nowego Jorku. To z tego powodu m.in. rozsypał krowie kości na schodach prestiżowej Leo Castelli's Gallery, zaczął dekorować malunkami wnętrza opuszczonych budynków wzdłuż rzeki Hudson, a po odmowie włączenia do wystawy w PS1 wypuścił podczas jej otwarcia karaluchy z doczepionymi uszami i ogonami królików. W 1984 r. miała miejsce jego pierwsza indywidualna wystawa, w w East Village, na której znalazły się odlewy gipsowe, obrazy i rzeźby, których przesłaniem była krytyka kapitalistycznych interesów i skorumpowanej polityki epoki prezydentury Ronalda Reagana. Wystawa ta stała się motorem jego dalszej kariery, i dzięki niej zaczął sprzedawać swoje prace oraz zyskiwać publiczność. Wraz ze wzrostem zaangażowania politycznego Wojnarowicz zmagał się z próbami cenzury swojej twórczości.