Lektura czasopism misyjnych, zwłaszcza sercańskich Annałów Krzewienia Wiary, wpłynęła na jego pragnienie zostania misjonarzem. 19 lipca 1843 rozpoczął nowicjat u sercanów białych w Issy-les-Moulineaux pod Paryżem. Imię zakonne Ladislas przyjął od brata, którego szczególnie kochał. Jego mistrzem nowicjatu był Euthyme Rouchouze, renowator zakonu po wewnętrznej schizmie. Śluby zakonne złożył 7 marca 1845 w kaplicy klasztornej w paryskim Picpus. 25 lipca 1847 został subdiakonem, a 18 marca 1848 – diakonem. Święcenia kapłańskie przyjął 22 kwietnia 1848 (Wielka Sobota).
Deklarowane pragnienie zostania misjonarzem sprawiło, że został skierowany na Markizy, gdzie miał popłynąć wraz z transportem skazańców. Z powodów polityczno-prawnych wyjazd ten nie doszedł do skutku i pozostał w Paryżu, gdzie mianowano go socjuszem mistrza nowicjatu. W 1863 został mistrzem nowicjatu. Ceniono go na tym stanowisku jako znakomitego wykładowcę, kładącego duży nacisk na formację liturgiczną oraz krzewienie gorliwości misyjnej. Większość braci i nowicjuszy wybierało go na swego kierownika duchowego. Z uwagi na autorytet jakim się cieszył zostało mu powierzone interpretowanie reguły zakonu. Napisał liczący 864 strony manuskrypt Zakonnik Najświętszych Serc, który dąży do doskonałości zgodnie z Regułą i Konstytucjami.