Już w 1960 roku francuski artysta Arman zauważył, że prawom rynku zaczną podlegać też muzea sztuki, dotąd postrzegane jako przestrzenie neutralne wobec systemu ekonomicznego. Jeśli muzea nie są już przestrzenią neutralną to znaczy, że żadnej przestrzeni nie można uważać za neutralną. Odwracając tę zależność można wnioskować, że żadna przestrzeń nie jest wolna od sztuki. Myśl tę podjęli Christo i Jeanne-Claude. Postanowili wyprowadzić dzieło sztuki z intymnej strefy muzealnej w przestrzeń publiczną. Mur z beczek w sposób spektakularny wkraczał w przestrzeń publiczną, w której społeczeństwo nie spodziewało się natrafiać na dzieło sztuki.
Autorzy instalacji identyfikowali się z założeniami ruchu nowego realizmu, powstałego w 1960 roku w Paryżu z inicjatywy Pierre’a Restany. Choć sama grupa formalnie rozpadła się zaraz po jej założeniu, to paryscy artyści współpracowali ze sobą i podejmowali jej założenia. Kolektywność była jednym z istotnych elementów ideologii tego ruchu.