Chelsea nie była pierwszym klubem przez niego finansowanym - przedtem posiadał udziały w takich klubach jak Wigan i Oldham Athletic. W 1982 roku kupił klub od rodziny Mears (Chelsea należała do nich przez 77 lat) za symbolicznego 1 funta. Od tamtej pory rozpoczęła się w historii klubu „epoka Batesa”.
Epoka Batesa Nowy prezes doprowadził do całkowitej przebudowy stadionu. Prace trwały 7 lat i spowodowały całkowitą zmianę wyglądu obiektu. Wyburzono trybunę północną i południową, a pozostałe (poza „East Stand”) w znacznym stopniu zostały przebudowane. Wiele remontów wynikało z wymogów nakładanych przez nowe przepisy, nakazujące zwiększenie bezpieczeństwa co w znacznym stopniu wpłynęło na patrzenie na angielskie stadiony. Nową trybunę północną oddano do użytku w trakcie sezonu 94/95, nazywając ją imieniem Matthew Hardinga, tragicznie zmarłego dyrektora Chelsea.
Rok 1997 przyniósł koniec prac na „Shed End” (nazywanej też „Umbro Stand”) za którą mieści się cały kompleks hotelowo-usługowy Chelsea Village. Ostatnią ukończoną trybuną jest „West Stand”, pełniąca rolę trybuny głównej.