Franciszek Barda (ur. 21 sierpnia 1880 w Mszanie Dolnej, zm. 13 listopada 1964 w Przemyślu) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii, rektor seminarium duchownego w Krakowie w latach 1930–1931, biskup pomocniczy przemyski w latach 1931–1933, biskup diecezjalny przemyski w latach 1934–1964.
Życiorys Urodził się 21 sierpnia 1880 w Mszanie Dolnej. Był synem Jakuba (rolnika), a podczas edukacji pozostawał pod opieką Wojciecha Kotarby. W latach 1892–1900 był wychowankiem małego seminarium duchownego w Krakowie. W tym czasie kształcił się w Gimnazjum im. Jana III Sobieskiego i Gimnazjum św. Anny w Krakowie. W 1900 złożył świadectwo dojrzałości. Następnie odbył studia w seminarium duchownym w Krakowie i na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Na prezbitera został wyświęcony 26 lipca 1904 w Krakowie przez miejscowego biskupa diecezjalnego kardynała Jana Puzynę. Inkardynowany został do diecezji krakowskiej. Od 1903 kontynuował studia na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, które ukończył w 1907 uzyskaniem doktoratu z teologii.