Powróciwszy do Krakowa, został wikariuszem w Parafii św. Anny. Pracował jako prefekt w Gimnazjum św. Anny i w Państwowym Gimnazjum Żeńskim w Krakowie. W latach 1910–1914 był prefektem i wicerektorem krakowskiego seminarium duchowego, a od 1919 do 1922 profesorem teologii moralnej w seminarium duchownym w Poznaniu. Od 1925 do 1928 piastował stanowisko rektora Instytutu Polskiego w Rzymie, a w latach 1930–1931 sprawował urząd rektora krakowskiego seminarium.
10 lipca 1931 papież Pius XI mianował go biskupem pomocniczym diecezji przemyskiej ze stolicą tytularną Medea. Święcenia biskupie otrzymał 30 sierpnia 1931 w Katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela w Przemyślu.
Konsekrował go miejscowy biskup diecezjalny Anatol Nowak w asyście Edwarda Komara, biskupa pomocniczego tarnowskiego, i Stanisława Rosponda, biskupa pomocniczego krakowskiego. Jako dewizę biskupią przyjął słowa Pax Christi (Pokój Chrystusa). W diecezji objął urząd wikariusza generalnego.