W 1953 podjął pracę jako adiunkt w Instytucie Historii UŁ, w ramach Katedry Historii Polski, a od 1954 w Katedrze Historii Powszechnej. W 1956 został kierownikiem Katedry Historii ZSRR. W 1958 obronił pracę doktorską pt. „Walka o cele powstania listopadowego”, w 1964 zaś dokonał habilitacji. W 1973 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1979 – zwyczajnym.
Był członkiem komisji Polskiej Akademii Nauk, poświęconych rewolucji październikowej i historii wojskowości, a także był członkiem rady naukowej Instytutu Krajów Socjalistycznych PAN. Do jego zainteresowań naukowych przed II wojną światową należała głównie problematyka związana z historią ziemi wileńskiej. Po II wojnie światowej interesował się powstaniem listopadowym oraz stosunkami polsko-rosyjskimi i polsko-ukraińskimi.
Został pochowany na cmentarzu wojskowym na Dołach w Łodzi.
Publikacje „Walka o cele Powstania Listopadowego”, 1960; „Powstanie Listopadowe w oczach Rosjan”, 1964; „Powstanie grudniowe w Moskwie” (w: W. Bortnowski i L. Mroczek, Dwa powstania, 1974); „Na tropach łódzkiego Września” (1962); „W pierścieniu blokady” (1976).
Odznaczenia i nagrody Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. Nagroda Trybuny Ludu (1982)Nagrody "Trybuny Ludu" 1981-1982, "Trybuna Ludu", nr 227, 24 września 1982, s.