W 1926 na znak protestu przeciwko przewrotowi majowemu wystąpił z wojska i osiadł w Gnieźnie, w którym w latach 1927–1939 był kierownikiem browaru.

Zmobilizowany w sierpniu 1939 objął dowództwo gnieźnieńskiego batalionu Wielkopolskiej Brygady Obrony Narodowej. Pod Piątkiem został ranny w bitwie i przebywał w szpitalu w Łodzi, ale w połowie listopada zbiegł z niego do Ostrowa Wlkp. Wiosną 1940 związał się ze sztabem Poznańskiego Okręgu ZWZ za pośrednictwem organizacji „Ojczyzna”, a od 9 października 1940 był inspektorem rejonowym ZWZ w Ostrowie Wlkp.. Jego działalność obejmowała powiaty: ostrowski, kępiński, krotoszyński i jarociński, a stworzona przez niego sieć wywiadu (dzięki ostrowskim robotnikom) sięgała głęboko w głąb Rzeszy. Południowowielkopolskie struktury Związku należały pod jego dowodzeniem do najlepiej zorganizowanych. Zorganizował w listopadzie 1940 planowane dla inspektoratu sztaby obwodowe. W Ostrowie utworzył prężną placówkę legalizacyjną oraz ośrodek Związku Odwetu. Inspektorat ostrowski ZWZ uzyskał pod jego komendą w 1941 stan organizacyjny zbliżony do stanu przewidzianego dla organizacji w Generalnym Gubernatorstwie. Po rozbiciu we wrześniu 1941 przez gestapo sztabu Poznańskiego Okręgu ZWZ zajmował się odtworzeniem dowództwa oraz łączności okręgowej ZWZ na Obszar V.