Litwa międzywojenna W 1918 r. Matulaitis powrócił na Litwę i zamieszkał w Wilnie. Został członkiem Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Litwy i Białorusi, nie objął jednak żadnego stanowiska we władzach Litewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, proklamowanej w grudniu 1918 r. Pracował w szpitalu Czerwonego Krzyża, krótko redagował pismo „Tiesa” i pracował w socjalistycznej drukarni.

Dwa miesiące po zajęciu Wilna przez Polskę, w czerwcu 1919 r. Matulewicz został na krótko aresztowany. Zwolniony jesienią tego samego roku, osiadł w Wyłkowyszkach, gdzie został dyrektorem szpitala, a w 1921 roku został także wybrany do rady miejskiej. Nadal aktywnie angażował się w działalność Komunistycznej Partii Litwy, która w niepodległym państwie litewskim była nielegalna. W 1921 r. figurował jako prezes spółdzielczego wydawnictwa Šviesa – faktycznie jej działaniami kierował jego zięć, również działacz komunistyczny Karolis Požela. Firma została zamknięta przez litewską policję, a Matulaitisowi postawiono sześć zarzutów karnych dotyczących publikowania literatury komunistycznej.