W czerwcu 1917 r. Matulaitis wziął udział w obradach Sejmu Piotrogrodzkiego – konferencji litewskich działaczy przebywających w Petersburgu, na której dyskutowano o przyszłości Litwy po wojnie. Sprzeciwił się uchwale wzywającej do pełnej niepodległości Litwy i poparł uchwałę pozostawiającą tę kwestię otwartą. Pod koniec 1917 roku Matulaitis, podobnie jak kilku innych Litwinów, został wybrany do rad dzielnicowych Dumy Miejskiej w Moskwie. W tym samym czasie Matulaitis wydawał i redagował czasopismo „Socialdemokratas”. Gazeta ta była w konflikcie z gazetą „Tiesa” (Prawda), prowadzoną przez Angarietisa i Kapsukasa w kwestii relacji z bolszewikami. Ostatecznie Matulaitis nie zdołał utrzymać swojej bardziej niezależnej pozycji i dołączył do Angarietisa i Kapsukasa. W styczniu 1918 r. został wybrany do Centralnego Biura Sekcji Litewskich partii bolszewickiej, a w kwietniu 1918 r. został współredaktorem „Tiesy”. Mimo to w późniejszej historiografii radzieckiej nie był uważany za „prawdziwego bolszewika”, ostro krytykowano go za błędy ideologiczne i poważne odstępstwa od ogólnej linii partii.