Jerónimo de Mendieta albo Gerónimo de Mendieta (ur. 1525, zm. 1604) – franciszkański misjonarz, historyk, pisarz i teoretyk polityczny związanym z Wicekrólestwem Nowej Hiszpanii, działający na obszarze Mezoameryki po hiszpańskiej konkwiście. Jego najsłynniejszym dziełem była Historia eclesiástica indiana ("Kościelna historia indiańska") kronika sporządzona pod koniec XVI w., która opowiada o ewangelizacji Karaibów i Meksyku przez franciszkanów.
Biografia Młodość i pierwsze lata w Meksyku Jerónimo de Mendieta przyszedł na świat w baskijskiej miejscowości Vitoria 30 IX 1525 roku. W 1541 r. został wyświęcony na franciszkańskiego mnicha w konwencie San Francisco de Bilbao. Gdy w 1553 r. do Hiszpanii przybył brat Francisco de Toral, szukając ochotników do misji wśród autochtonów Meksyku, młody zakonnik zgłosił się do niego dobrowolnie z chęcią ewangelizacji IndianA. Larios, Jerónimo de Mendieta, cronista e historiador de Indias, „Estudios Alaveses”, 2 (1992), s. 205-207.. mały|Toribio de Benavente zwany Motolinia, mnich i pisarz franciszkański, mistrz Mendiety, nauczył go nahuatl i przekazał wiedzę o kulturze Indian Meksyku. W tym samym roku Mendieta przybył do Veracruz, a następnie posługiwał w Tlaxcali, gdzie opanował z biegłością język nahuatl, którym mówili m.in. Mexikowie i Tlaxcaltecy.