Samuel Mohn, w źródłach czasami błędnie Sigmund (ur. 16 kwietnia 1762 w Niederklobikau k. Merseburga, zm. 26 lipca 1815 w Dreźnie) – niemiecki malarz szkła i porcelany.
Przez długi czas prowadził wędrowny tryb życia. Początkowo przebywał w Weißenfels, służąc jako żołnierz w saskim pułku piechoty, zaś później mieszkał kolejno w Halle, Berlinie, Lipsku, Szczecinie, Neubrandenburgu, Doberanie, Rostocku, ponownie Berlinie i znowu w Lipsku. Na początku 1809 osiadł w Dreźnie. Początkowo zajmował się malowaniem porcelany jako malarz–chałupnik (Hausmaler), o czym świadczą pozostawione przez niego portrety w typie silhouette na białym lub różowym tle na porcelanie berlińskiej i miśnieńskiej. Od 1806 poświęcił się przede wszystkim malowaniu szkła, zaczynając od szkieł opalowych. W 1811 jego techniki kolorystyczne i wypalania były już na tyle zaawansowane, że mógł podejmować próby malowania bezbarwnych szkieł ołowiowych. Tym samym ponownie odkrył technikę malowania przezroczystymi farbami emaliowymi wynalezioną przez (zm. 1670).