Krajputasz (serb. Крајпуташ) – rodzaj pomnika nagrobnego, cenotafu, formy upamiętnienia osób, które po śmierci nie powróciły do rodzinnych stron. Spotykany głównie w zachodniej Serbii, ale także w Bośni, Hercegowinie i w Czarnogórze.
Tradycja pustych grobów Tradycja stawiania przydrożnych krajputaszy nawiązuje do pamiątkowych kurhanów stawianych przez Słowian, które służyły upamiętnieniu zmarłych, ale nie chowano w nim ciał. Zwyczaj ten rozwinął się w XIX wieku, a zwłaszcza w czasie wojen bałkańskich i I wojny światowej, kiedy większość krajputaszy służyła upamiętnieniu żołnierzy, którzy nie wrócili z wojny do rodzinnej wsi. Początkowo określane pojęciami beleg, spomenje lub kamen, ale w XX w. upowszechniło się określenie krajputasz.
Serbskie krajputasze przyjmowały najczęściej formę kamiennego lub drewnianego sześcianu o wysokości 100-150 cm. Początkowo pokrywano je epitafiami, z czasem rzeźbiono na nich postacie zmarłych, pokrywając je żywymi kolorami. Niejednokrotnie epitafia na krajputaszach bywały złośliwe lub ironicznie, w odniesieniu do osoby, do której się odnosiły. Stawiano je przy drogach stąd nazwa (serb.kraj puta - skraj drogi), ale także na skrzyżowaniach dróg i przy źródłach wody.