Stawianie symbolicznego grobu osobie, która zmarła daleko od domu jest związane z przekonaniem, że dusza znajduje w nim swoje miejsce i przestaje wędrować po świecie (przestaje też zagrażać osobom żyjącym). Krajputasze stały się także formą upamiętnienia lokalnych bohaterów. Tradycja stawiania pustych grobów dla uczczenia poległych bohaterów została przywrócona w Serbii w latach 90. XX w., w tym czasie coraz częściej spotykano takie formy upamiętniania w miastach.
Krajputasz w Goračići Najbardziej rozbudowane epitafium wśród zachowanych krajputaszy znajdowało się we wsi Goračići k. Dragačeva. Epitafium zostało poświęcone Petarovi Joksimoviciowi, uczestnikowi powstań przeciwko Turkom osmańskim.
Tutaj spoczywa sługa Boży Petar Joksimović, mieszkaniec wsi Goračići, który walczył razem z Karađorđe w pierwszym powstaniu w 1804 roku i brał udział we wszystkich wojnach aż do 1813, kiedy Serbia powróciła w ręce tureckie, a on Petar wyskoczył z okopów pod Deligradem i przedarł się przez linie tureckie, zaś w 1815 wraz z Milošem Obrenoviciem i innymi książętami na Čačaku pokonał Turków, wtedy to wypędzono Turków aż do Belicy i zdobyto na nich mnóstwo broni