Dla jego obrazów jednak było to korzystne, ponieważ nabierały one znaczenia jako świadectwo okrutnych czasów.

Artysta stworzył niezliczoną liczbę dzieł poświęconych martyrologii polskich zesłańców na Syberię. Najwymowniejsze z nich, związane z losem narodu polskiego, to obrazy takie jak „Polacy na zesłaniu” czy „Dzwon”, które obrazują grozę systemu totalitarnego. Ich kolorystyka, zdominowana przez czerń i czerwień – kolory cierpienia – miała świadczyć o tragizmie Polaków na Wschodzie, stanowiąc jednocześnie osobistą spowiedź artysty. mały|Męczennicy, 1996 mały|Tarcza i broń matki, 1964

Działalność po 1989 W roku 1989 do pracowni Centomirskiego w Moskwie przybyli polscy filmowcy. Odbywają się pierwsze spotkania, a ich efektem są reportaże i wywiady. Jeden z nich, autorstwa Stanisława Patera, pokazuje malarza wędrującego po obrzeżach Moskwy i odsłaniającego ukrywane obrazy na których widnieją krzyże i łańcuchy – wizje rozpadającego się świata w cieniu niezniszczalnego Stalina. mały|Krucyfiks Syberyjski, 1980 mały|Katyń, 1990 mały|Czaszka Jego droga do Polski zaczyna się od wizyt Jolanty Wilmy z Uniwersytetu Warszawskiego. Slajdy, które wykonała, zobaczone we „Wspólnocie Polskiej”, otworzyły mu drzwi do ojczyzny po 40 latach.