Pozostał w niej niemal dziesięć lat, uczestnicząc w wielu nagraniach zespołu.

Po rozstaniu z Basie’em w 1949, występował do 1952 m.in. z „Hot Lips” Page’em, „Luckym” Millinderem i Jimmym Rushingem. W 1953 sformował własny zespół, który stał się firmową grupą klubu Celebrity w nowojorskim Harlemie na 21 lat aż do 1974. W tym czasie dużo nagrywał m.in. z organistą Miltem Bucknerem i trębaczem Buckiem Claytonem, z którymi odbył kilka tras koncertowych w Europie, głównie we Francji.

Jeszcze w 1967 wziął udział koncertowym projekcie Johna Hammonda „Spirituals to Swing” oraz odbył trasę koncertową z sekstetem Saints & Sinners. Po zakończeniu pracy w The Celebrity Club sporo nagrywał. W 1973 ukazała się jedna z jego najpopularniejszych płyt – Buddy Tate and His Buddies. W jej nagraniu wzięli udział jego starzy koledzy, m.in. z orkiestry Basiego: trębacz Roy Eldridge, saksofonista Illinois Jacquet, pianistka Mary Lou Williams, gitarzysta Steve Jordan, kontrabasista Milt Hinton i perkusista Gus Johnson. W 1975 razem z Paulem Quinichettem prowadził orkiestrę. W końcu lat 70. był ulubionym sidemanem Benny’ego Goodmana.