Jaskinia powstała w wapieniach pochodzących z późnej jury. Tylko w początkowej jej części jest próchniczno-gliniaste namulisko, w głębszych partiach na spągu znajduje się skalny rumosz i duże wapienne głazy oderwane od stropu i ścian. W jaskini występują nieczynne ponory świadczące o tym, że kiedyś płynęła w niej woda. Nacieki są bardzo ubogie, tylko w kilku miejscach występują niewielkie stalaktyty. Jaskinia ma statyczny, zimny klimat.
Historia eksploracji i badań naukowych Po raz pierwszy wzmiankował jaskinię A. Wiślicki w 1856 r. pod nazwą „Rejtarnia”. W roku 1937 Maślankiewicz podał jej opis, fotografię otworu i położenie jaskini: „...Na zachód od wzgórza Pustelnica na pn. zboczu Sokolej Góry już niedaleko pod szczytem znajduje się głęboko pod poziomem (ok. 20 m niżej) duża jaskinia, do której schodzi się zwężającym dojściem o pochyłości 45°. Kazimierz Kowalski w 1949 roku podał, że „na dnie sali zachował się schron czy schowek z belek urządzony w czasie okupacji hitlerowskiej”.