Przeprowadzano gruntowne zmiany: łączono przedziały uzyskując pokoje, okna pociągów zastępowano oknami stosowanymi w regularnym budownictwie, siedziska zastępowano wersalkami, dobudowywano kuchnię, łazienkę i toaletę – tak zwany aneks socjalny. Wagony przerabiane w latach 70. nie miały już takich udogodnień i nie przebudowywano ich gruntownie, a nierzadko wcale. Wagony wczasowe nie były barakami, a panujące w nich warunki były komfortowe i przypominały domek letniskowy, tracąc prawie wszystkie cechy charakterystyczne dla wagonów. Wagony umieszczano głównie w pobliżu stacji kolejowych, nierzadko na bocznicach. Niekiedy okazywało się to uciążliwe dla wczasowiczów, gdyż nie wszystkie stacje były zelektryfikowane i np. w Zakopanem w latach 60. wagony bywały spowite dymem z parowozów.
Wczasy wędrowne Innym rodzajem wczasów wagonowych były wczasy wędrowne, podczas których wczasowicze mieszkali w wagonach, najczęściej sypialnych, dołączanych do planowych pociągów. Po przybyciu na stację docelową wagony były odłączane i odstawiane na bocznicach. Po dniu pobytu wczasowiczów w jednym miejscu dołączano je do innych pociągów i przewożono dalej. W roku 1965 na tego typu wczasach odpoczywało 165 tys. kolejarzy.
Przypisy
Kategoria:Rekreacja Kategoria:Turystyka w PRL Kategoria:Animacja czasu wolnego Kategoria:Wagony