Antoniotto Usodimare – włoski niszczyciel z okresu międzywojennego i II wojny światowej, jeden z 12 wielkich niszczycieli typu Navigatori. Nosił znak burtowy: US. Otrzymał nazwę na cześć XV-wiecznego żeglarza , skracaną także do samego „Usodimare”. Został wodowany i przyjęty do służby w marynarce włoskiej Regia Marina w 1929 roku. Walczył podczas wojny na Morzu Śródziemnym. Zatopiony omyłkowo 8 czerwca 1942 roku przez włoski okręt podwodny.
Wyporność standardowa okrętu wynosiła 1908 ton, a pełna około 2600 ton. Był uzbrojony w sześć armat kalibru 120 mm i cztery wyrzutnie torped, ponadto lekkie działka przeciwlotnicze i uzbrojenie przeciwpodwodne. Napęd stanowiły turbiny parowe, prędkość maksymalna wynosiła ponad 38 węzłów. Jako jeden z tylko dwóch okrętów tego typu nie przeszedł drugiej głębszej modernizacji w czasie służby.
Budowa
„Antoniotto Usodimare” należał do dwunastu włoskich wielkich niszczycieli typu Navigatori, nazwanego tak z powodu noszenia przez okręty imion włoskich żeglarzy. Zostały one zaprojektowane jako okręty o silnym uzbrojeniu artyleryjskim i wysokiej prędkości, aby przeciwstawić się wielkim niszczycielom francuskim. Zamówienie na budowę okrętów zostało złożone w 1926 roku.