Estreicher przeniósł się w 1855 roku do Lwowa, gdzie znajdowały się bogate zbiory biblioteczne (Ossolineum, biblioteka Baworowskich, biblioteka uniwersytecka), obszerniejsze niż te dostępne w Bibliotece Jagiellońskiej. Porozumiał się z redaktorem „Gazety Lwowskiej” oraz uzyskał poparcie Gołuchowskiego dla swojego projektu bibliograficznego, który miał obejmować minione dziesięciolecie. Efektem była pierwsza większa praca bibliograficzna Estreichera pt. Piśmiennictwo w Galicji, wydano ją w dodatku „Rozmaitości” do „Gazety Lwowskiej” w latach 1859–1860. Kolejny projekt, tym razem podjęty dla samego siebie, miał objąć polską bibliografię za lata 1810–1860, która byłaby mu przydatna do pisania dowolnych prac naukowych.
Publikacja pt. Piśmiennictwo w Galicji zainteresowała warszawskiego księgarza Celsa Lewickiego, który zamówił u Estreichera katalog polskich książek od 1830 roku w układzie abecadłowym i przedmiotowym. Estreicher pracował nad tym zadaniem przed 10 miesięcy, rozszerzył zakres chronologiczny do 1800 roku. Praca nad dziełem była na tyle czasochłonna, że zatrudnił kilku kopistów do przepisywania tytułów na kartki, a następnie przepisywanie opisów kartkowych na arkusze. Źródła do bibliografii stanowiły m.in. katalogi dużych lwowskich bibliotek, katalogi księgarskie i notaty autorstwa A. Brzeziny, K. Jabłońskiego, J.