Jan Hilary Józef Łubieński herbu Pomian (ur. 1799 w Chojnie, zm. 11 czerwca 1860 w Warszawie) – polski sędzia, sędzia Sądu Najwyższej Instancji Królestwa Polskiego, sędzia i przewodniczący Warszawskich Departamentów Rządzącego Senatu, senator.
Życiorys Syn Józefa Łubieńskiego (zm. 1845) i Ludwiki z Czarneckich (zm. 1842). Miał czwórkę rodzeństwa. Jego ojciec w 1806 roku został powołany na stanowisko komisarza departamentu kaliskiego, a następnie radcę prefektury. Urodził się w rodzinnym majątku w Chojnie, następnie rodzina przeniosła się do majątku w Starzenicach.
Edukację pobierał w Kaliszu, następnie podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Wrocławskim. Pierwszą pracę rozpoczął jako urzędnik w prefekturze departamentu kaliskiego. W 1819 roku zdał egzamin na sędziego. W 1822 roku został mianowany sędzią Trybunału Cywilnego województwa sandomierskiego, w związku z czym przeprowadził się do Warszawy. W 1826 roku był obecny przy śmierci generała Józefa Zajączka. Od 1827 roku cała rodzina mieszkała prawdopodobnie w Warszawie, przy ulicy Miodowej 488. Pełnił wówczas funkcję sędziego Sądu Najwyższej Instancji.