W 1829 roku został wraz z żoną właścicielem wsi Kiączyn oraz Długiej Wsi i Wyrowa w okolicach Stawiszyna. Przez część roku wraz z rodziną w Długiej Wsi, gdzie wyremontował dwór i założył nowy folwark. Około 1842 roku nabył dobra Szczekociny i Solec w okręgu pilickim oraz Goleniowy w okręgu jędrzejowskim. Od 1843 roku był sędzią II Wydziału IX Departamentu Warszawskich Departamentów Rządzącego Senatu, a od 1847 roku aż do śmierci pełnił funkcję senatora przewodniczącego. Otrzymał także godność tajnego radcy. W 1859 roku z dóbr Szczekociny i Goleniowy utworzono majorat.
W ostatnich latach życia mieszkał w kamienicy przy ulicy Krakowskie Przedmieście. Zmarł 11 czerwca 1860 roku, trzy dni później pochowano go na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 184, rząd 1, miejsce 3). Pogrzebowi przewodniczył biskup Henryk Ludwik Plater, a orszak żałobny przeszedł przez ulice: Krakowskie Przedmieście, Senatorską, Bielańską i Nalewki.
Prawdopodobnie w młodości był członkiem loży masońskiej Hesperus.