Parafia miała zapewne metrykę późnośredniowieczną, lub wczesnonowożytną, istniała w r. 1587, kiedy jest wzmiankowana w źródłach. Na przełomie XVI i XVII wieku miasto kilkakrotnie napadali Tatarzy, co przyczyniło się do upadku i opustoszenia parafii, która została odnowiona w 1605 roku z fundacji ówczesnych właścicieli miasta Katarzyny Trzcińskiej i jej syna Adama.
O pierwszym kościele, zapewne drewnianym, który istniał pod koniec XVI wieku nie ma żadnych wiadomości. Wiadomo jedynie, że został spalony przez Tatarów wraz z całą wsią. Po odnowieniu fundacji przez Trzcińskich zbudowano nowy, drewniany kościół, który mieścił trzy ołtarze. Świątynię konsekrował biskup chełmski Jerzy Zamoyski 23 listopada 1603. Tenże kościół został spalony wraz z plebanią podczas najazdu Tatarów i Kozaków na początku lat 40. XVII wieku, a proboszcz zamordowany. Przez następne ok. 10 lat parafia pozostawała nieobsadzona, brakowało także kościoła.